Structurele engineering toegepast op het maken van bruggen is een van de gebieden waarin de toepassing van de nieuwe constructie technologieën en materialen in de loop van de 19de eeuw geproduceerd belangrijke wijzigingen.

Coalbrookdale de brug over de rivier de Severn in Engeland - in 1779 gebouwd naar een ontwerp door Abraham Darby en John Wilkinson en volledig in gietijzer - kan worden beschouwd als het eerste lid van een zeer omvangrijke familie, die vanaf het einde van de 18de eeuw een revolutie landschappen en methoden van vervoer, terwijl ook de onthulling van het niveau van complexiteit al bereikt door manipulatie. In 1801 James Finlay een gepatenteerd systeem van spanten te stijven het dekken van hangbruggen, een bouwproces van fundamenteel belang dat werd verder ontwikkeld met de invoering van kabels en ijzeren banden. Tijdens de eerste helft van de eeuw, talrijke bruggen werden gebouwd in Engeland het gebruik van deze techniek, van de Union Bridge op Tweed naar de Clifton Bridge vlakbij Bristol.

De hangbrug werd geperfectioneerd door Josiah White en Erskine Hazard in overschrijding van de Schuylkill Rivier in Pennsylvania (1816) en door de Seguin broers in Tournon-Tain over de Rhone (1825); beide bruggen zijn vroege toepassingen van gebundelde draden in plaats van Wrought ijzer-ketens. Johann augustus Roebling - auteur van spoorwegmaterieel bruggen te Niagara Falls (1855) en over de Ohio in Cincinnati (1867) - zorgde voor een belangrijke technische verbetering in hangbruggen dankzij het gebruik van draad en kabels verstijving spanten, die meer structureel solide dan voorgaande versies. Tegelijkertijd staal meestal ter vervanging van ijzer, en ontwerpers gericht op het verkrijgen van lichtere constructies met kleinere hoeveelheden materiaal, maar het garanderen van een grotere treksterkte en elasticiteit. Gustave Eiffel was ook een leider in de bruggenbouw. Zijn brug over de Douro rivier (1878) bestaat uit vijf pieren en een centrale parabolische boog die een doorlopende ligger, en zijn spoorwegbrug over de Truyere op Garabit (1884), de kwintessens van de economie en de elegantie, maakt gebruik van taps toelopende ijzeren torens.