In 1946, Mies van der Rohe ontwierp een weekend retraite voor dr. Edith Farnsworth in Plano, Illinois, in de buurt van Chicago. Een aantal architecten waaronder Richard Neutra en Buckminster Fuller had grappled met de praktische problemen van het gebruik van metaal-framed structurele systemen voor binnenlands ontwerp, maar geen een geïdealiseerd het concept van de mate Mies heeft in het Farnsworth House. Mies gedestilleerd het concept van de woning tot een enkel glas omsloten volume, herschikking van de idee van de primitieve, maar in termen van de moderne tektoniek en materialen. De Farnsworth House weeft samen verschillende threads in de structuur van de naoorlogse kunst en vormgeving, waaronder de minimalistische esthetiek van abstracte moderne kunst, een belang in de industriële materialen, en de elegante eenvoud van de Japanse vormgeving.

Mies van de behandeling van woonruimte als een transparante volume harde kritiek uitgelokt evenals lof. House Beautiful redacteur Elizabeth Gordon aangevallen de Internationale Stijl als on-Amerikaans in april 1953 een artikel getiteld "De bedreiging van de Next-Amerika." Gordon gestraald wat zij wel een "self-gekozen elite" van museologen, academici, en architecturale critici voor het bevorderen van de meest extreme vormen van moderne Archtiecture zoals de Farnsworth House:

Zij zijn allen proberen te verkopen, het idee dat "minder is meer" als een criterium voor het ontwerp, en als basis voor de uitspraak van het goede leven. Zij zijn het bevorderen van unlivability, gestript-down leegte, gebrek aan opslagruimte en dus het ontbreken van bezittingen.
(Gordon. blz. 128)

Gordon's essay dient als een herinnering aan het feit dat zelfs tijdens de naoorlogse decennia toen modernisme vormden de dominante model van het ontwerp denken, niet ongestraft blijven. Als geschiedenis is het bieden van een begrijpelijke portret van complexiteit, vervolgens afleveringen van resistentie evenals aanvaarding moet worden opgenomen in de rekening.