"Elke leeftijd heeft verlaten, een teken van zelf in een bouwstijl, waarom is ons niet uitgewerkt zijn eigen stijl?" Met deze woorden in 1826 Karl Friedrich Schinkel, de terugkeer van een reis naar Engeland, verklaarde zijn bedoeling om zelf de drager van een nieuwe nationale stijl, van een architectonische cultuur bestemd laat zich op een originele manier, met een woordenschat en stilistische experimenten ingegeven door een diepgaande ideologie.

In de openbare gebouwen die hij in Berlijn tussen 1816 en 1822 Schinkel heeft een strenge neo-Griekse stijl met een zorgvuldige selectie van bepaalde elementen Attic, met variaties in hun syntactische composities. Dus de ernstige colonnades - maar heel vaak zonder dat de canonieke timpaan - verbergen een compositionele vrijheid dat was gebaseerd op de functionele eisen. Variaties zijn aangebracht in de schema's van deze gebouwen zo voor een betere integratie van de functionaliteit van de interne ruimten met die van de ruimte rondom het gebouw. In zijn ontwerpen voor gebouwen, was hij ook aandacht besteden aan hoe het gebouw zou worden ingevoegd in haar stedelijke context, maar ook het creëren van een serene en gecontroleerde relatie met de natuurlijke elementen. In deze opzichten Schinkel - zonder ooit breken vrij van stilistische codes getrokken uit de oudheid - aangegeven de route naar de ontwikkeling van moderne gebouw ontwerpen via de synthetische overbruggen van verschillen.

Terwijl Schinkel gaf nieuwe identiteit naar Berlijn, Leo von Klenze, als gevolg van een gelukkige ontmoeting met Ludwig I van Beieren, werd de leider in de stedelijke vernieuwing van München. Klenze strikt toegepast neoklassieke formulieren zijn gebouwen, te beginnen met hun ligging in de meest geïsoleerde positie mogelijk om het beste versterken hun monumentale karakter. Samen met de 'cultus van het monument, gedicteerd door de nationalistische opgetogenheid van de oorlogen van de bevrijding, gaf hij uiting aan zijn passie voor de oudheid en creëerde monumentale celebrative werken. De indrukwekkende Walhalla was gewijd aan de geest van het Duitse volk.