De reworkings van stedelijke gebieden die plaatsvonden tijdens de 17e eeuw werden bijna altijd gerelateerd aan het totale systeem van defensieve versterkingen, en deze systemen geleidelijk evolueerde qua vorm en type. In antwoord op de toegenomen macht van de artillerie, bastions werd lager en breder en sloten en grachten werden ingevoerd op een dergelijke schaal dat zij vertegenwoordigen een aspect van de overgang tussen de stad en het omliggende platteland.

Militaire constructies, de meeste van alle forten, presenteerde een van de grote uitgaven geconfronteerd met een barokke staat in Europa, en de militaire geografie van het moderne Europa is in een deel omdat de wisselende vermogen van staten om hun facturen betalen. De min of meer constante druk van de oorlogsvoering tussen de opkomende machten van de jonge moderne Europa veroorzaakte veel steden te betalen voor avant-garde vestingwerken. Excellence in de planning van dergelijke forten was oorspronkelijk een Italiaanse monopolie, maar het noorden verschoven in de nasleep van de conflicten.

In 1667 koning Louis XIV van Frankrijk begon een reeks agressieve campagnes tegen de Spaanse Nederlanden en het Rijnland, waardoor voor de gelegenheid gesteld om een ambitieus programma van de Franse forten langs de noordelijke en oostelijke grenzen. De pre-eminentie van de Franse militaire architectuur resultaten, zoals veel van de gulheid van zijn soevereine met ingang van de uitstekende kwaliteiten van haar grootste militaire architect, Sebastien Leprestre de Vauban, die ontwierp een serie van revolutionaire en ingenieuze versterkingen, samen met nieuwe steden, met gebruikmaking van ideeën gedicteerd door de pragmatische het breken van de academische regels. Hij werkte op een gemakkelijke compromis tussen de 16de-eeuwse Italiaanse stompe hoeken bastion en de 17de-eeuwse Nederlandse acute-hoek-bastion en opnieuw, in de Alpen en de Pyreneeën, de citadel, bastioned torens met blokhutten.